sábado, 31 de marzo de 2012

"Vas a descubrir el pais más hermoso del mundo"

Afganistan 1986. Un fotógrafo francés acompaña a Médicos Sin Fronteras en una espedición a través de las montañas de ese país en medio de Asia, de esa tierra de perdida entre Arabia y la India. De ese país, descrito, por la secundaria femenina de esta aventura, como, el país más hermoso del mundo.
Esa espedición que pretende llevar ayuda y atención médica a un pueblo perdido de las montañas, en una época (1986), donde se desarrolla la guerra entre los Soviéticos y la resistencia mujahidin ayudada por los EEUU en plena guerra fría. 


Y en este escenario, se planta como de la nada, nuestro protagonista. El fotógrafo Didier Lefevre.



Estoy hablando de la novela gráfica El Fotógrafo. La edición integral, publicada por la editorial SINS ENTIDO en el año 2011, y que es una cuidadísima recopilación de lo que en un principio fueron tres tomos.
Un comic, desde luego, altamente recomendable. Basado en una historia real, el propio Lefevre, nos cuenta su aventura con el grupo médico de su expedición, de cómo descubre Afganistán, sus montañas, sus inmensos pedregales >, su cultura, su religión, su vida, su riqueza natural. Y si esta historia no fuese lo suficientemente buena de por sí, se encuentran en comunión, un dibujo realista de Guibert (amigo de Lefevre) con fotografías reales que sacó el mismo, durante su viaje.


Se trata de un viaje iniciático, hacia la aventura. Y si se puede tener la oportunidad de catar esta marvillosa guía de la vida, hay que hacerlo. Porque lo que más me gusta de Lefevre, es que no juzga la guerra, no juzga la cultura, ni la religión. Simplemente se limita a relatar lo que ve, y los sentimientos que esto le produce. Y eso es lo que más engancha.

Sí. Una especie de Harvey Pekar afrancesado, un enamorado de las Leicas, un aventurero que nos cuenta una parte de su vida, y eso, siempre es de agradecer, y siendo en el inmenso y hermoso pedregal de laspilázuli, más.







sábado, 24 de marzo de 2012

Vente pa' acá y déjate de frío...

El mejor LP nacional de la década de los 80 según la revista Rockdeluxe. Ese es Blues de la Frontera, una maravilla que parieron los hermanos Amador (Rafael y Raimundo)con influencias del que fuera su compañero de cobertizo, en la Sevilla canalla, Kiko Veneno "el grande".


Y es así, es un disco que no se compone, esto se pare. Y les salió guapa la niña, porque sepan ustedes que sin duda es una niña, se comprende nada más escuchar Calle Betis, es esa niña, Sevilla, mora y guapísima, quizás con ojos verdes, como olivas, y con cuerpo de canela tostaita, que brilla al morir la tarde en las orillas del Guadalquivir.

Se ha re-editado el pasado 2011, en vinilo de 180 gramos y la verdad, es una gozada poder disfrutarlo en este formato. Vamos, un discazo, que sabía que acabaría en mis manos, desde el primer momento que lo vi en Peggy Records. Y así ha sido. Ya no lo quito del coche, en su formato más de llevar puesto, mp3. Pero como se disfruta de verdad es encima de un buen plato, os lo aseguro.


Lo que me gusta de este disco, son muchas cosas, entre ellas su compromiso con las raíces, aún tratándose de flamenco fusión, tenemos claramente, lo que ellos denominan blueslería, con esos ramalazos de country y blue-grass que parecieran pescados en el delta de otro río, famoso él, Misisipi.
Y luego está Lorca, siempre Lorca, presente de manera universal en todo lo que hacen estos VENENO y particularmente en Bodas de Sangre.

También Kiko Veneno, que antes de conocer a los Amador, viajó por Estados Unidos, conociendo a muchos, entre otros, al genio de Duluth, Robert Zimmermanm, Bob Dylan.

Y luego Camarón, el de la Isla, el más grande. Muchas influencias, muchas y todas buenas. Convierten a este disco en el máximo exponente del flamenco-rock que los hermanos Amador supieron descubrir como nadie. Porque las músicas, los sonidos no se crean, se descubren, ocultos desde el inicio de los tiempos, luego el hombre, va creciendo y llega un momento que los descubre, que los combina, que juega al juego de la creación, que mezcla colores, sabores, deseos y recuerdos. Que mira el Guadalquivir pasar a la sombra de los olivos, que mira la bahía de Cadiz, o se estremece en la fina arena de las playas de Barbate, y entonces crea, como creó el que lo creó todo, y crea el Blues de la Frontera como creó el que todo lo creó. Y por eso os digo:

Si tu te vas, yo me quedo en Sevilla y hasta el finaaaaaaaaaaaaaal

ole!

jueves, 22 de marzo de 2012

The King of Kong. A fistfull of quarters

"Quería ser un héroe
quería ser el centro de atención,
quería la gloria, quería la fama,
quería que las chicas bonitas me dijeran:
Hola, veo que se te da bien el Centipede"

Walter Day 

Esta es la historia de dos hombres. De dos tipos comunes. Uno tenía la gloria, y el otro luchó, luchó y luchó, por conseguir arrebatársela.

The King of Kong, es un documental, excelentemente producido, que nos narra la historia de Billy Mitchel y de Steve Wiebe. Dos tipos comunes, que no tienen absolutamente nada en común, salvo una cosa. Son los mejores jugadores del mundo de Donkey Kong, (la máquina arcade que sacó Nintendo en los años 80), y eso, chavales, ya es mucho decir.

En el documental, se nos narra la historia del mejor jugador de videojuegos del siglo, el que salió en la revista TIME, y una autoridad en la materia. Y como, un buen día, una persona perseverante, honesta y leal intenta alcanzar ese record, inalzcazable, vigente más de veinte años. Y de todas las vicisitudes, piedras, escollos y personajes que se va encontrando por el camino.

Vereis

Sin duda, lo que hace especial al Donkey Kong, es su extrema dificultad, es una máquina que no permite el más mínimo error. Tenemos por un lado a Mario, el fontanero que intenta salvar a la princesa de las garras del Donkey Kong, y para ello ha de salvar múltiples obstáculos, barriles incendiados, muelles a velocidad infernal,y que acaba en la "kill screen" en la cual Mario, la palma sí o sí, nada más comenzar. Es un juego arcade clásico. Pero es especialmente dificil, y en esa especial dificultad reside la importancia del record que narra la historia.


Una historia, altamente recomendable, con una banda sonora realmente espectacular, que se puede conseguir en iTunes.

Después de haberlo visto, sólo puedo decir. I believe in Steve Wiebe. Oh yeah!

The Pirandargallo come back

PI PI PIPIPIP PIP PIPI PIPIP 

Lo podeis anunciar en morse si quereis, lo podeis anunciar por carta, por radio, por televisión o en panfletos.

O pirandargallo está de vuelta. Y es así, para quedarse. Después de un periodo sabático, pretendo retomar el blog, con más intensidad que nunca, y ofreceros el caleidoscopio de sabores, formas y colores a través del cual veo el mundo.

Recuerdos, sensaciones, respirar una mañana de domingo y escuchar el riachuelo pasar.

¿Os apetece adentraros conmigo en este viaje?

Porque, como dijo San Pablo de Tarso, aunque el camino a Medina esté marcado, no es, sino en el transcurso del viaje, cuando uno descubre su verdadero destino.

domingo, 6 de junio de 2010

Un montón de libros

Hacía tiempo que no me movía por estos lares. Y no os penseis que os estaba abandonando, no. Simplemente estaba aclarando un poco mi tiempo de ocio, que aunque escaso, existe.

Pero vamos a lo que vamos. Os vengo a proponer sin más historia una buena, la página donde la Voz de Galicia viene a recopilar la opinión de muchos, cientos para ser más exacto, lectores que recomiendan un libro.


Sí ese libro que os ha hecho tilín. Ese del que no os podeis desprender, ese que os ha marcado profundamente. Tempus fugit dijo el sabio, que razón tenía, sí el tempus fugit pero los poetas permanecen y los buenos libros también.

El otro día Antonio Gala se despedía con su quizás y muy problabemente su último libro. Estaba cansado de esta vida perra que nos deja aún de todas formas pequeñas muescas de placer (es el tiempo que recordamos en que éramos felices). Y decía Don Antonio, yo me iré pero mis lectores me podrán seguir leyendo, así que esto no es una despedida.

Pues esa recopilación, quizás amarga por los sinsabores que otros papeles nos dejan después de la lectura soñada, anhelada, saboreada, gozada finalmente y recordada por el resto de nuestros días. Esa cuadratura del círculo que nos parecía imposible, ese rinoceronte alado que pensamos quizá nunca aparecería o esa Angelina Joly tumbada en nuestra piltra a disposición que quizás se antoja demasiado pretencioso. Todo ello condensado nos hace palpitar el corazón y todo ello y de todos ellos (lectores de la Voz) es lo que podemos encontrar.

Es una recomendación, interesante y edificante. No sé si será por la música psicodélica de los Pink Floyd o por la letra aterciopeladamente cósmica de Umberto Eco al describir el "Punto Quieto", no lo sé, pero a que ha merecido la pena.

lunes, 17 de mayo de 2010

O Elías e a Olería de Gundivós

“Ao pasar por Gundivós
o primeiro que se ve
son as olas a secar
e os fornos a cocer”

Existe unha aldea en Galicia distinta a todas as demais e o mesmo tempo igual. Polas terras de Lugo, no término de Sober atópase, despois de percorrer camiños estreitos e carreteras retortas, un lugar chamado Gundivós.

 


Nese lugar existe unha pequena agrupación de casiñas de baixo máis planta arremuiñandose torno a Eirexa parroquial. Non moi lonxe atópase a Reitoral, antiaga casa do señor cura, e agora un dos máis antigos sitios alfareiros de España e cecais tamén de Europa.

Alí está o Elías. Un rapaz espelido que con unha particular gracia contanos de balde unha fermosa historia que fala de homes antigos, de tempos pausados, de lareiras, de chourizos, de cortellos e cubas de viño.

É a Reitoral de Gundivós un dos máis antigos centros alfareiros de España, e conforma sen dúvidas un mundo aparte na alfarería tradicional Galega. Tan importante como a de Niñodaguia, Oleiros e Buño. Tan peculiar que as súas pezas adquiren un tono negro de noite pechada dado pola carqueixa ardendo baixo da peza.

Neste Arte fanse multitude de pezas: Xerros para o viño, Abuelos para echer os Xerros, Leiteiras para sacaren o leite das mamas das mamás (sempre eso sí, colaborando cun chupon para provocar o efecto ventosa), Meleiros que posuen unha especial forma añadido de un pequeno balcón para a auga e evitar que subiran as formigas, Braseiros, Cuncas, Potes de queimada, Chocolateiras e Recolle-pingueiras para as cubas do viño. Ánforas para a auga, amén de distintas olas e recipientes variados.

A Arte é unha interpretación persoal da realidade, e sen dúbidas pódovos asegurar que isto, de facto, é Arte. O Xerro do viño, é a “Peza”. Sí, a peza por antonomasia neste particular universo que conforma a Alfarería de Gundivós. O Xerro e o principio, e é o fin. O Xerro é o concepto, e o cocepto nace e fina nel. O Xerro é negro, e negra é a súa boca.  O Xerro comunícanos coa natureza e da natureza provén inteiro.

O proceso comeza na colleita da terra, da arxila, nas Veigas fundas de Gundivós, da terra de Sober en Lugo. Maxino eu que aise tratar dunha parcela comunal, ou polo menos antigamente debería ser o seu, pois trátase de buracos feitos no chao, onde dende alén dos tempos vense collendo a materia prima.

É por tanto que a vida as veces imita ao arte, non si? De feito, por esto mesmo, trátase dunha actividade intranslacional no espazo ainda que si no tempo. Explicome, de modo que sen a arxila de Gundivós e imposible facer as pezas, polo tanto é intransferible esta arte.

Unha cousa moito importante é o proceso de amasado. O mestre oleiro en Gundivós apóiase no Torno Baixo, e isto xa é so de por sí unha característica diferenciadora co a que Galica respeta.

Trátase pois da técnica dos Churros. O mestre, impulsa o Torno Baixo coa mao, e non se axuda de ningunha maneira de artiluxio mecánico. Pois iso é o da técnica dos Churros. É imposible que coa velocidade que apenas colle o torno pódase modelar un mazacote de arxila. Ten que ir paseniño, mimando a peza, colocando sucesivas capas até formar un cilindro que nos ollos do oleiro semella o seu útero materno. É así, non hai volta atrás, o artesán da arxila o sinte porque naceu da terra e na terra e nas veigas está a materia, e na materia está a sua vida.


Unha vez conformada a peza, e logo de cocer no forno, sométese á mesma a un proceso de queimado. O mestre introduce un pao ou unha vara pola boca do Xerro e alzando o mesmo pon a peza ao calor do lume feito polas carqueixas ardendo. É entón cando a cor negra fai acto de presenza, e rápidamente inunda toda a peza. É o rasgo caraterístico da olería de Gundivós, a prova irrefutable que finalmente outorga a orixe. Logo unha fina poeira de resina de piñeiro cae coma se fose neve no ainda candente Xerro formándose así unha fina película natural, protectora e de apariencia vitrea que evita posibles perdas o succións do viño.

Recoméndovos encarecidamente que se tedes unha oportunidade de pasardevos por estas terras de Gundivós non o dubidedes. Paga a pena e moito, polo ben que O Elías explica todo o proceso, a historia e as pequenas anécdotas deste fermoso recuncho de Galicia.

sábado, 8 de mayo de 2010

El Crack

Cuando llegué hasta esta fantástica película, no sabía muy bien lo que me iba a encontrar. Pero sin duda puedo decir que contiene una de las primeras escenas más apasionantes del cine negro/policiaco español. Es una primera escena donde se nos presenta a Germán Areta, “el Crack”, un expolicía que se dedica a la investigación privada, y con un final de escena desde luego que impresionante.

A partir de ahí todo fluye entre nostálgicas imágenes de la Gran Vía Madrileña, partidas de mus, recuerdos de Nueva York y una fantástica banda sonora que nos acompaña durante todo el film.

Si se puede decir que la primera escena es impactante y que atrapa al personal, del final de la película que decir, una obra maestra de Garci con un Alfredo Landa en uno de los mejores papeles de su vida.




Es de esas películas que te llevan a querer saber de las historias que cuentan sus personajes. Así yo tuve noticias de Kipling, Rocky Marciano, la Penn Station y por qué coño hay que darse unas palmaditas en la cara después del afeitado.

No se la pierdan, altamente recomendable.

martes, 4 de mayo de 2010

FUTBOL CHAPAS NO MAIO XOVE! 14 DE MAIO

Rapaces e bechos, xa sabedes, nova cita co Futbol Chapas en Ourense, Venres 14 de Maio, a partir das 16:30 horas na Casa da Xuventude de Ourense. Non o dubidedes e a participar que é gratis e moi divertido. Ademais como xa reseñei antigamente aquí, estes rapaces son uns tíos cojonudos e setirédevos rápidamente como un máis.

Así que... que non volo teña que repetir!

sábado, 24 de abril de 2010

Solo Integral

Dentro de todos los tipos de escalada existentes sin duda el Solo Integral es la más radical e impactante. Escalada en pared vertical y sin ningún tipo de cuerdas, sólo el hombre y la montaña. El riesgo está latente en cada segundo de esta clase de escaladas, un solo fallo y lo que se pierde no son un par de metros, que como en la escalada clásica luego has de recuperar, esto es mucho más serio…

Si la escalada en solo integral fuese una religión diríamos que su ayatolá actual es el Norteamericano Alex Honnold.

Es alucinante, un flipe, un tremendo shock (cualquier expresión que diga se va a quedar corta) ver a este chaval delgaducho, con pinta de granjero de Kentuky, subir el Half Dome del Yosemite National Park de California, un auténtico mounstruo de casi 600 m de pared vertical que se completan por una ruta conocida en el tiempo de entre 2 y 3 horas, armado solamente con sus zapatillas negras de escalada, su pantalón corto, su camisa de cuadros verde, sus manos y un pequeño botecito de polvo de magnesio que lleva atado a la cintura… No lleva casco… para qué?

La escalada la inicia en la planicie donde ha pasado la noche el día anterior en su espartana tienda de campaña, en el Yosemite. Parece un cabrero por el monte subiendo tan pancho, deslizándose poco a poco entre las inmesas piedras que a su paso aparecen caídas ya hace muchos años, de toneladas y toneladas, cuando el Half Dome estaba cogiendo esa típica forma de cacho de pan rebanado. Cual lagartija se escurre este muchacho por el medio. Al verlo uno piensa que esta es su forma de vida, y lo es de facto. Mientras se coloca su cuerpo, su mente ya se ha adptado a la montaña hace mucho. Días, quizas meses, visualizando la ruta. Sus manos se adelantan, los pies se clavan en la roca y la ascensión comienza…

No han pasado ni cinco minutos y Alex ya se ecuentra a unos 20 metros del suelo, pendurado del Half Dome del Yosemite National Park in California (USA). La ruta que practica y que se ha impuesto como superación personal ya es conocida y la ha realizado tiempo antes con cuerda a fin de memorizarla.

La ascensión prosigue, un pequeño guijarro mal adherido a la fría dura roca, y todo se puede acabar. Al cabo de un par de horas de ascensión, el momento crítico llega, a unos 350 m del suelo, sobre un risco de apenas unos 15 o 20 cm de espesor que sobresale de la roca, Alex se detiene, su mente está agotada y paralizada, sus pies, pegados los talones a la roca apenas sobresalen en la puntera unos 5 cm, su cuerpo totalmente vertical permanece en la más silenciosa quietud, una voz amiga le dice: Si no te ves con fuerzas déjalo… 

...Alex no responde,es el cámara que ha hecho con él toda la ascensión, este sí con cuerdas de seguridad. El tiempo languidece y el valle ya queda muy abajo, el Yosemite sigue su curso ajeno a que un chaval de camisa verde y tez morena está en esos momentos desafiando a su propio destino y al destino del Half Dome, el viento sopla fuerte pero hoy no para los ganadores!

Ja! Su cuerpo se activa, me han parecido años, pero después de varios minutos, esta osadía humana, mezcla de dios griego y de tarado,sigue su plan como estaba fijado, la ascensión cobra vida de nuevo. Bravo valiente! and let´s go to the top!
Lo ha conseguido. Los últimos metros de este mazacote de 600 de pared vertical son un paseo para nuestro héroe, ya mucho más planos, la cumbre se allana, los riscos se desperfilan, saltando de roca en roca… parecen sonar de fondo tímidos acordes country o el Ain’t no grave de Johnny Cash, recortando la silueta de Alex el sol del atardecer, y peinando su pelo negro, volando su camisa de granjero, llega a la punta más alta del susodicho, se sienta tranquilo pausado y armónico… y no me cabe la menor duda de que en ese momento para él ese trozo de roca que corona el Half Dome, que domina todo el valle del Yosemite… no me cabe la menor duda… de que es su Umbiculus Mundi! Y también el de todos nosotros por unos instantes.

jueves, 22 de abril de 2010

Que grande es Harvey Pekar!

Harvey Pekar es el antihéroe americano pero héroe a su manera, paradigma de la vida triste, aburrida y deprimente , sí todo lo deprimente que lo puede ser la de un archivista de hospital de Cleveland (Ohio), y eso ya es bastante decir. Harvey Pekar es un famoso personaje de cómic. A Harvey Pekar no le pasa nada interesante. Y lo mejor de todo, Harvey Pekar existe de verdad.

Sí, es todo igual a como lo describen en las contraportadas de sus cómics, todo resulta de lo más monótono. Como dice Bob Crumb, es verdad, en sus historias no sucede nada extraordinario, ni siquiera un pequeño atisbo de que de un momento a otro vayamos a asistir a una escena realmente memorable, ni ningún tipo que se meta en líos y luche contra el mal y esos rollos.

No, a los seguidores de Harvey, no nos van esos rollos! La verdadera grandeza de sus historias reside en esta atípica monotonía y a la magistral destreza de Harvey en narrar las más curiosas y extrañamente divertidas monotonías y sosadas que se halla visto jamás.


Y es que ya de por si estas premisas hacen que la historia de Harvey sea en todos ámbitos magnífica e interesante. Peor lo mejor de todo es que Harvey es así, de verdad, de carne y hueso, y eso es lo mejor! Si chavales, hay que ver sus intervenciones en el Late Show de Letterman y sus cameos en la película American Splendor... Ah que no os he hablado de American Splendor, bien...


American Splendor es su obra básica, y aparte de la maravilla hecha por Crumb existen numerosos títulos editados por los ya lejanos 70, por diversos autores.

Casi de casualidad fue el descubrimiento de este personaje para mí, ya que fue a raiz de la reciente película titulada American Splendor que yo supe de él. Os la recomiendo, es genial esta cinta, interpretada por el fenómeno de Paul Giamatti, aparte de recomendar también Entre Copas (otra fantástica película).

Sería increible que me hicieseis caso y vieseis estas fantásticas cintas, pero por intentarlo que no quede.

Por cierto si las habeis visto podeis comentar vuestras impresiones, así haremos un coloquio tipo Garci, jejeje

Saludos Pirandárgallos, :)